برای غیورمردان آذری

کاش تا بدین حد ساده لوح نبودی ای دوست آذری؛ تو که هر سال وصله ای بر پینه های پیراهنت اضافه می شود که تعدادش از تار و پودهای پیراهنت بیشتر است و دم بر نمی آوری. تو که ارّۀ  تورم به استخوان نازکت رسیده و خاموشی گزیده ای.تو که نانت را غم نان آجر کرده و از گله ای خاموش عاجزی.تو که قادر نیستی حتی کودکت را بفریبی  تا پفک نخواهد. تو که می دانی خواهران هموطنت زیر درازترین نرینه های عرب به خاطر چند اسکناس کثافت  می خوابند و خون غیرت در رگهای احمقت نمی جوشد.تو که بر این صادرات غیرنفتی حتی می خندی. تو که مدتهاست بیکاری. تو که به لطیفه های مبتذلی که دیریست  در این سرزمین ماتم زده دربارۀ تو و همزبانانت به زبان آورده شده و تو را به نجیب ترین حیوان عالم تشبیه کرده اند خو کرده ای.تو که خود را تا این حد عظیم پنداشته ای، حالا چه شده که از تشبیه به یک سوسک آزرده گشته ای.تو که وقتی از تو می پرسند کاریکاتور چیست پاسخ می دهی :" کاریکاتور یعنی سوسکی که ترکی صحبت می کند". آخر تو چه می فهمی!؟

تو که با گروهی نادان به خیابان ریخته ای و با فریاد های گوشخراشت یک روزنامۀ دیگر را بسته ای. تا گام بلند دیگری در سراشیب بربریت و قطع ریشه های تمدن برداری. تا به مانا نیستانی معنای واقعیت سرد میله های زندان را بفهمانی.تا گروهی را چون خود بیکار کرده باشی. تا فرزندان و همسران آنها هر شب مانا را نفرین کنند. تا تو آخرین برگهای کتاب قطور حماقتت را به تندی ورق بزنی.تو که از بازیچه بودن،از آلت دست بودن، خجالت نمی کشی،اما از سوسک شدن آزرده می شوی.آخر تو که تا دیروز خفقان گرفته بودی و مرده بودی. حالا چرا دهان بوگندویت را باز کرده ای.

تو که تا امروز به سبب فراخی مقعد که مقتضای ایرانی بودن، خصوصا از سنخ ترک می باشد، هیچ عمل مثبتی انجام نداده بودی. حالا به خود ببال.به بازوهای کلفتت که زور در آن گندیده بود ببال.خودت را به گاری ببند و بار مدفوع بکش. نانوایی های بربری خلوت شده اند....