آقای رئیس جمهور احتمالا در مورد تیترهای بالا مطالعات ارزنده­ای داشته­اند و بدون شک کتابخانه­ی ارزشمندی نیز در این باب دارند، اما نکته­ی مهم این است که ایشان مثال نقض تمام موارد بالا که خودشان هستند را نادیده گرفته­اند. ایشان با سخاوت و اغماض بسیار به چهره­ی خویش می­نگرند و برنده پنج سال متوالی جایزه­ی زیباترین لبخند در تمام کهکشانها هستند.

بسیار تلاش کرده بودم که قضاوت را به خوانندگان بسیار اندک وبلاگ واگذارم، اما آخرین عکس ایشان آخرین باروهای قلعه سکوت در برابر تحسین ابرمرد را در من شکست. ایشان در حالیکه دست راست شاه عربستان را مثل یک زیدی زیبا و با وفا در دست چپ خویش گرفته بودند و زیباترین لبخند خویش را [Face Language] حواله خوشبخت­ترین عکاس قرن کرده بودند خرامان به سوی وعده­گاه می­رفتند. اینکه بقیه­ی عکس­هایشان چه فرمی داشت را عکاسان که به زعم گروهی محرمند بهتر می­دانند.

پیش از آن در سفر مقام بلند پایه­ی روس ولادیمیر پوتین به ایران گوشه­هایی از Body Language پیام­آور صلح و دوستی را دیده بودم. آنجا که پوتین جودوکار دو دستش را در کنار بازوان بچه باصفای نارمک و پنالتی­زن قهار قرار داد و متعاقبا دستهای او را در کنار بازوان خویش به مالش مشغول دید و اورا در برابر دوریبن­ها بالا پایین کرد. این نمادی از ادامه دوستی­های تاریخی ایران و روسیه داشت که کتابهای تاریخ در آن صفحات بوی گلاب و عنبر و افتخارات روشن ایرانیان دارد.

پیش از آن باز شاهد چنین رفتارهای دلنشین از جانب ابرمرد فرز دیده بودم. جایی که با تلفیق ظریف لبخند و زبان بدن و ایجاد تضاد بصری لرر هاردی وار با پیام آورهای گوریل صلح و دوستی در ونزوئلا و بولیوی با آنها اقدام به مصافحه در برابر دیدگان مشتاق و دوربین­های متعدد کرد. به رغم آنکه کوچکی جثه او باعث می­شد که موقع تکان دادن دستها ارتعاشاتی ناخواسته را منعکس سازد، اما در اینکه از هر رئیس جمهوری فرزتر است شکی نیست.

این روزها مردم ایران نیز همسو با سیاستهای مدون و به صورتی خودجوش کلی Language  از خویش به در می­کنند. من در میان برکات عظیم برابری امکانات با جمعیت، متوجه دگردیسی مردم عزیز هموطنم هستم. حتما پیام آور صلح و دوستی هم می­داند. من در قطارهای مترو که شاهد ازدحام صمیمانه­ی خودجوش مردم هستم دیده­ام که مردمی که صندلی برای نشستن ندارند در همان حالت سرپا می­خوابند. پیشتر این خاصیت ویژه­ی پاره­ای ستوران و چهارپایان بود که به لطفی خودجوش و در پی جهش ژنتیکی و تغییرات کروموزوم­های خودجوش به انسان­های هموطن منتقل شد تا آشکار شود که ایرانی آخر علم ژنتیک است. از جهشهای مردم برای تصاحب میله­ها یا چسبیدن به اعضای جنسی و غیرجنسی هم برای محافظت از نوامیس همدیگر می­گذرم.

از فن آوریهای تولید داخل به نکته­ای پیچیده اشاره می­کنم که کارشناسان باد ممالک خارجه اندر Complexity آن حیران مانده­اند.من به دو آمار جداگانه اشاره می­کنم که خواننده باهوش ارتباطش را می­فهمد. میزان استفاده از فضاهای قطار مترو بیش از صد درصد هست، چرا که مردم به صمیمیتی خودجوش منافذ همدیگر را پر می­کنند که همه بتوانند سوار شوند.

سازمان باد در گزارش محرمانه به انجمن رهاسازی اصوات سری تحتانی اشاره داشته که میزان خارج شدن باد معده مسافرین مترو صفر است و از این حیث مسافرین ایرانی مودب ترین مسافرین متروی جهانند. دکتر ژیواگو موشه دانشمند هسته­ای وابسته به لابی صهیونیست که کثافت و گه­سگ است در پی ارائه­ای فرمولی علمی قصد تخریب وجه­ی ایرانیان مسافر مترو را داشته و اشاره کرده­اند که از لحاظ علمی گوزیدن در متروی ایران ممکن نیست. من شرح فرمول­های ایشان را به پیوست می­اورم و قضاوت را به ایرانیان وا می­گذارم که باهوش­ترین، متشرع­ترین، مهمان­نوازترین، خونگرمترین و خودجوش­ترین مردم جهانند. به پیوست، روابط عمومی پوزخند در همین جا اعلام می­دارد که مردم ایران در یک حمله­ی خودجوش در 35 آگوست به سفارت ژیواگو حمله و پرچم خارج را ابتدا ملوث و سپس خواهند سوزاند. شرح مسئله و فرمول.

مسئله:

اگر قطار پر باشد (قطار ایران پر است) اثبات کنید با محاسبه­ی انتگرال  و فرمول فیزیک که رها کردن باد در قطار غیرممکن است.

توجه استفاده از ماشین­حساب و انگشت حرام است و اگر کسی با اعضای بدنش قصد محاسبه باد داشته باشد تقلب محسوب می­شود. تست لوبیا اجباری است.

حل:

طبق قانون سوم نیوتن: هر عملی را عکس­العملی است مساوی و برابر اما در جهت عکس آن.

بنابر این اگر بادی بخواهد از بدن فرد خارج شود نیروی بادی مساوی اما در خلاف جهت به محل خروج باد وارد می شود، بنابر این شعار " از مسافرت با قطار لذت ببرید"  هرگز شعاری توخالی نبوده است.

E=Mc2  Log Guz = Mgh    Tolerance= λЎ±0

برهان خلف مردود و حکم ثابت است.

مسئله: با توجه به مسئله­ی قبل آیا باد داخل مسافر افزایش نمی­یابد؟

جواب: خیر، چراکه اگر باد کسی زیاد شود باید باد کسی کم شود و این خلاف قانون نیوتون و آزادی بیان و حقوق مصنفین و منصفین و مولفین و خلاف آرمانهای خودجوش ملت نستوه است.

نگارنده برای اثبات از پاره­ای فرمول­های روسی استفاده کردم  تا اثبات کنم که فرمول دکتر ژیواگو در شرایطی که g =10 است درست است و چون ایران در قطب قرار ندارد مسئله ایشان اشتباه است.

من مراتب پوزش خویش را در پی نگارش مطالب قبلی اعلام می­دارم. ایران عزیز این روزها در بهترین حالت خویش است. میزان انرژی جنسی مردم بسیار مثبت و بالا ارزیابی شده و روزنامه­ها در صفحه­ی حوادث تنها به روابط عاشقانه مردم و به زعم صهیونیست­ها تجاوز می­پردازند. گاه صحبت از روابط عاشقانه چند افغانی با یک دختر جوان ایرانی و تکه­تکه­کردن عاشقانه او به گوش می­رسد و گاه اشکال دیگر. ولی خوشحالم اعلام کنم که ایران شیعه به رغم تمام تمام تبیلغات منفی در صدر انرژی جنسی و تجاوز روابط عاشقانه در جهان قرار دارد که به زعم آگاهان بخش خوبی از صادرات غیرنفتی­اش در سالهای اخیر، اناث جوان برای روابط عاشقانه به کشورهای عربی بوده است. منبع من فیلم فقر و فحشا از مسعود ده­نمکی عروس سینمای ایران است.

دیگر چه نیازی به قلم­فرسایی و ثناگویی من است. به رغم اینکه به نظر می­رسد در شهرهای بزرگ کمی تورم وجود دارد، اما در روستاها طبق همان قانون نیوتون ورم کم شده است. خبرهای خوشحال کننده­ای به گوشم رسیده است که در روستاها در پی اقدامات حمایتی و تحمیری اقشار کم­بضاعت و متعاقب سهامهای متبرک عدالت، بن­های خرید از فروشگاه­ها نیز به مردم داده می­شود.

روستایی می­تواند عین این فیلم خارجی­ها روروئک را بردارد و بسته­های رنگارنگ را تویش بیندازد و در انتها کارتش را با ماکسیموم قدرت خرید یک آمریکایی در صورت فروشنده پرت کند. پس چی!؟؟؟ پس پیام­آور صلح و دوستی حق دارد که در استفاده از زبان بدن و صورت و لبخند زیبایش اسراف کند. مردم تشنه­ی اویند، او به ما مجد و غرور و کلی چیز میز داده است.

پس همه با هم

درود بر تو ای ابرمرد

شعر را به سعید کریمی تقدیم می کنم

باران که می­زند

من شاعرم هنوز

آوای کودک ده ساله­ای بلند

بر شانه­های این شب غمدیده می­پرد

دستی بزرگ و گرم

انبان کهنه دردی سیاه را

از لابلای سینه­ی رنجیده می­برد

باران که می­زند

باران قافیه­ها نرم می­چکند

بر صفحه­ی سپید و هراسان دفترم

من نور و شعر و جوانی مطلقم

حتی ترانه­های مبهم خُردی خویش را

لبریز و از برم

باران که می­زند

من عاشقم هنوز

ما در میان کوچه تنگی قدم زنان

آن دست کوچک و نرمت به دست من

چشمت به چشم من

راهت به راه من

مهرت دمیده در نفس و جان مست من

باران که می­زند

من کودکم هنوز

چون سیب خانه­ی همسایه می­رسد

من هم رسیده­ام

من تخس و وحشی و سرزنده­ام هنوز

جز شور و شادی و فریاد زندگی

چیزی ندیده­ام

باران که می­رود

من خسته­ام هنوز

آن گرگ پیر خیس که صیدش قویتر است

گوید به زوزه که من زنده­ام هنوز

حتی به زور کمی خنده می­کند

چشمش ولی تر است

باران که می­رود

تنها و کهنه و دیوانه­ام هنوز

دلدار خوب من

 بیرحم ولی غمزه­کنان دور می­شود

من گریه می­کنم

فریاد می­زنم

یا خانه تیره یا که دیده­ی من کور می­شود

باران که می­رود

من تشنه­ام هنوز

محبوب نازکم

در بستر غریبه­ای آرام خفته است

او نیز رفته است

از دشت خشک و بی­شقایق شعرم رمیده است

با شاعر غریب  و تبزده بدرود گفته است

باران که می­رود

من خسته­ام هنوز

شعری نبود و نیست

رگبار سبقت قافیه­ها ز دست من

من نیز رفته­ام

راهم ادامه­ی راهی که خستگیست

اشکم به راه گونه­ی فرسوده­ام ز رنج

سوزانده دیده­ی پرخون و مست من

یکشنبه 7/8/86 ساعت 12:45