تقریبا سه سال پیش

تقریبا سه سال پیش بود.جرج­بوش از خواب رئیس­جمهورانه برخواست و به صورت دلنشینش در آینه خیره شد. آه...  ای قادر بی­همتا هنوز زیبایی­اش مسحور­کننده بود. رو به آینه کرد و گفت:

-         ای آینه، زیباترین رئیس­جمهور دنیا کیست؟ 

آینه جواب داد:

-         شما سرورم، شما جیگرترین رئیس­جمهور جهان هستید.

اوه.... او این را می­دانست. همیشه می­دانست. یک هفته بعد دنیا همان دنیا بود. یک هفته پیرتر شده بود و اخبار جهان را دنبال کرده بود. در ایران انتخابات ریاست جمهوری برگزار شده بود  و مردی به نام محمود احمدی­نژاد رئیس جمهور شده بود. او کاری به این کارها نداشت. همان سؤال همیشگی صبحدمانش را از آینه پرسید.

-         ای آینه، زیباترین رئیس­جمهور دنیا کیست؟ 

آینه جواب داد:

-         احمدی­نژاد سرورم، او خوشگلترین رئیس جمهور جهان است.

-         هه، چی گفتی ایشک ؟!؟؟!!! حرکت از نو، باز تکرار می­کنم، ای آینه، زیباترین رئیس­جمهور دنیا کیست؟

-          احمدی­نژاد سرورم، او خوشگلترین رئیس جمهور جهان است.

جرج بوش آینه را بر زمین کوفت و هزاران تکه شد. هر تکه فریاد می­زد که زیباترین رئیس جمهور جهان احمدی­نژاد است. جرج بوش اونروز خیلی گریه کرد. حال تنها جفت آن آینه در آن طرف دنیا وجود داشت. از قضا آن هم دست رئیس­جمهور ایران بود.

تقریبا سه سال بعد

تقریبا سه سال بعد بود.محمود از خواب رئیس­جمهورانه برخواست و روی چهارپایه دستشویی رفت به صورت دلنشینش در آینه خیره شد. آه...  ای قادر بی­همتا هنوز زیبایی­اش مسحور­کننده بود. رو به آینه کرد و گفت:

-         ای آینه، زیباترین رئیس­جمهور دنیا کیست؟ 

آینه جواب داد:

-         شما سرورم، شما جیگرترین رئیس­جمهور جهان هستید.

اوه.... او این را می­دانست. همیشه می­دانست. همان مردی بود که دانشجویان برای اینکه با او کلاس داشته باشند باهم درگیر می­شدند.  مشکلی در سرزمینی که او اداره می­کرد وجود نداشت. همه­چیز مرتب و منظم بود. اینقدر همه چیز خوب شده بود که آمریکا هی کرم می­ریخت. اما.... برف لعنتی خیلی برنامه­هاشو به هم ریخت. شنیده بود که مازندران گاز ندارد. ترکمنستان پدرسگ به تحریک آمریکا گاز را قطع کرده بود. باید چکار می­کرد. بله، باید با سخنان دلنشین و حضور قدرتمندش مردم مازندران را گرم می­کرد. بنابر این به مازندران رفت.

او در مازندران بود. فکر کرد به مردم چه بگوید. چیزی به ذهنش نرسید که از طریق گوش آدم را گرم کند.بنابر این فریاد زد:

-         ملت سلحشور مازندران، ببرهای پوست کلفت نادر، در مصرف گاز صرفه­جویی کنید.

بچه­ی سه ساله بی­تربیتی داد زد:

-         عمو ما گاز نداریم که صرفه­جویی کنیم؟!!

بالاخره توانست مردم را متقاعد کند که گاز هست و باید صرفه­جویی کنند. مردم یکصدا فریاد زدند؛ انرژی هسته­ای خیلی باحاله. پس از پایان صحبتها نزد پسربچه­ای رفت که میان صحبتهایش پریده بود. روی پنجه­های پاهایش ایستاد و با پسرک هم­قد شد. با مهربانی لپ پسرک را بوسید. هوا خیلی سرد بود و لبهایش به صورت او چسبید. به زور جدایشان کرد. پسر از گرمای این بوسه دیگر احتیاجی به بخاری نداشت. تا ابد گرمش بود. او هرگز لپش را نشست.